Projekt jest adaptacją post-industrialnej przestrzeni zlokalizowanej pomiędzy istniejącymi budynkami w centrum miasta, przekształconej w pracownię architektoniczną. Wcześniej pełniła ona funkcję zaplecza technicznego i była pozbawiona dostępu do światła dziennego, czytelnej struktury przestrzennej oraz wyraźnej tożsamości.

Podczas inwentaryzacji odkryto pierwotne betonowe otwory w stropie – świetliki, które przez dziesięciolecia pozostawały zasłonięte i niewykorzystywane. Ich ponowne otwarcie stało się podstawą koncepcji projektowej i kluczowym elementem transformacji przestrzeni.

Projekt został oparty na zasadach adaptive reuse. Zamiast ingerować w istniejącą strukturę budynku, wykorzystano jego wewnętrzne potencjały przestrzenne. Układ funkcjonalny oraz proporcje wnętrza wynikają bezpośrednio z lokalizacji świetlików, które obecnie stanowią główne źródło światła dziennego i definiują rytm przestrzeni.

Wnętrze zostało zorganizowane za pomocą wolnostojących brył z jasnego drewna, które porządkują program funkcjonalny bez zamykania planu. Elementy te wyznaczają strefy pracy zespołowej, spotkań oraz spokojne miejsca do pracy indywidualnej.

Paleta materiałowa została celowo ograniczona do betonu, jasnego drewna i neutralnych powierzchni wykończeniowych. Ich dobór podporządkowany był trwałości, prostocie oraz stabilnym warunkom pracy.

Projekt nie polegał na narzuceniu nowej formy, lecz na odsłonięciu i uporządkowaniu istniejącej struktury. Dawne zaplecze techniczne zostało przekształcone w czytelną, dziennie doświetloną i spokojną pracownię architektoniczną.